Bir aşkı kendi iradenle uğurladığın an işte o an büyümüşsündür… Yüreğin de yeteri kadar büyümüştür, beynin de, ruhun da… Bir aşk ki o aşk gerçekten sana can kan katansa ve sen kendi iradenle uğurluyorsan işte o noktada sen hayatı öğrenmişsindir, kuralları karşına alıp kendi kurallarını kabul ettirmişsindir… Öyle zordur ki bunu yaşarken kırılmamak, hatta imkansızdır… Kırıkları toparlamaksa biraz daha zor… Ama öyle bir gerinirsin ki yorulan ruhunu ayağa kaldırırken, bir bakarsın yavaş yavaş yeniden başlar kanın bedeninde dolaşıp yep yeni heyecanları sana aşılamaya… Hayat dediğin şey ise bunun ve bunun gibi diğer bütün uğurlamaların tekrarıdır sadece… Yoruldum dediğin an oysa tam da o an aslında yeniden başlarsın güç toplamaya… Sıkıca sıkıp tırnaklarını geçirdiğin avucunla sızan ince kanını hatırlayıp daha sonra gülüp geçeceğin anlar aslında tam da tırnaklarını geçirdiğin an başlar sana doğru gelmeye… Hayat işte tam da budur; sana doğru gelenlere ne dur diyebildiğin, ne de pişman olduğun anları geriye getirebilmeyi başarabildiğin, acımasız ve seri, bazen fazlaca gerçek, fazlaca soğuk, işte hayat dediğin tam da budur…

Sevgilim… Ne senin olmayı başarbildiğim, ne de benim olmayı başarabildiğin… Gidip gelişlerde kaybolan sadece adı aşk olduğu için değil aslında, adı biz olduğumuz için kanattı bunca içimizi… Aslında adı sen ve ben olduğu için akıttı bunca gözyaşını…

Sevgilim… Ne gözlerinin içine bakıp seninim demeyi başarabildiğim ne de benimsin demeyi başarabilen… Biz artık sadece anlarda mahkumuz, her birisinin belki de milyonlarca yıl öncesinde kaldığı… Şimdi içimizde akan şelaleler, yarın sadece çatlamış yarık yarık topraklar… Bitti sevgilim, bitti… Sonu yok demeye çabaladığım, uğruna hayatımı ortaya koyacak kadar sonu yok diye haykırdığım, nefesim belki de suyum, her ne varsa yaşama dair, o dediğim, bitti… Bitirdik…

Yollarında bir daha göremeyeceğin ben, inan bana yolların olmak istedim hem de deli gibi… O yollar ki bir ömür gittiğin geldiğin, yaşadığın bir tek ben olmak istedim çok… Olmadı… Bir çıkmaz sokaktan başka hiç bir şey olamadım sende… Öyle bir çıkmaz sokak ki, sen bile yasakladın onu bana… Olmaz dedin… Seni o çıkmaz yola sokamam dedin… Bitti… Bitirdik…

Hayat dediğin işte tam da bu zaten… Bitişlerin, sürekli sürekli bitişlerin ardından başlangıçlarla savaştığımız…

Sadece şu var ki; başkaydı herşey… Başka bir dünya vardı, bir çıkış yolu ve biz bitirdik… Bitti… Hüzünlenmeye bile halim kalmadı… Bitti çünkü biz bittik…

Sihem Tachouli Usta