Bir bloggerın serzenişleri başlığını atmamın sebepleri var elbette dostlarım… Ne düşlüyorum biliyor musunuz, herkesin birbirine saygılı olduğu, eğitimin kültürün tabandan tavana oturduğu, kişilerin kendini geliştirmek yetiştirmek adına çırpındıkları ama aynı zamanda hayatın tadını sonuna kadar çıkardıkları için mutlu oldukları bir Türkiye’de yaşayan mutlu ve doymuş insanlar istiyorum… Haksızlığın, vefasızlığın, düzensizliğin yok olduğu pembeee bir düş adeta… Nerden geldin buralara derseniz, çıkış noktam yine bloğum… Bazen öyle içten e-mailler alıyorum ki, içim parça parça oluyor… Karşıdaki kişi o kadar samimi, o kadar candan, o kadar güzel bir insan oluyor ki, açıp yüreğimi içeri alasım geliyor… İstanbul’u hiç görememiş olan güzel insanlar öyle sevgi dolu e-mailler atıyorlar ki, delice mutlu oluyorum… Bazen haklı olarak kadınca mesajlar geliyor, saçımın renginin orjinal rengim olup olmadığından her hangi bir diyet ve spor programım olup olmadığına kadar… Bazen ise yazılarımda ısrarla altını çizmeme rağmen gönül gözü görmeyen gençlerimizin masum ama cevapsızlığa mahkum kurları ulaşıyor ellerime… Ne kimseye darılırım, ne kimseye gücenirim, insan beyni bu elbette pek çok açıdan bakıcak, değerlendirmeye alıcak, tepkiler vericek… Mesele bu değil… Mesele bazı at gözlükleri…Artık kurtulmak gerek… Mesele kimi zaman karşıdaki insanın kendisiyle bir kelime bile konuşmadığı halde kendi sezilerine ve gördüklerine dayanarak yaptığı haksız eleştiri… Çünkü gerçekten benimle karşılıklı otursa, ailemi, soyumu sopumu ve şimdi yaşadığım hayatı yakından görse eminim ki sever beni, sevmese bile en azından kötü düşünmez… Bir bloggerın serzenişleri başlığı attığım bu yazıya daha neler neler eklemek isterdim ama inanın bana yazık, zamana yazık, ellere gözlere yazık… Neden güzel şeyleri paylaşmak yerine bunlara vakit ayıralım ki… Sevgili dostlar, “Art niyet; nasıl kullanacağınızı bilmediğiniz tehlikeli bir silah”… Bu sözümü lütfen unutmayınız ve hayatta insanlara keskin bir art niyetle yaklaşmayınız… Sevgiler saygılar…

Başlıktan da anlaşılacağı gibi bu ara bu girdabın içerisinde sayılırım dostlar… Yaşadıklarımız, hayatın bize sundukları, beklentilerimiz ve geçmişimiz ile geleceğimiz arasındaki bağın kalitesi… Ben bundan 12 yıl önce internette tamamiyle gençliğin verdiği o edebiyat dolu günlerden yola çıkarak yazdıklarımı, şiirlerimi, ara ara denemelerimi paylaşmaya başlamıştım… İzedebiyat sağolsun onunla da rayımı sağlam bir şekilde oturtmuştum… Sonraları belki de daha Türkiye’de kimsenin kişisel web sitesi açmaya dair ne bir fikri ne bir girişimi olmadığı yıllarda ben daha ortaokulun sonu lise başı gibi kendi domainimi satın alıp bir şeyler yapmaya çabalamıştım… Blog mu o da ne, daha yok öyle şeyler, mynet diye bir yer var sana 20 mb yer veriyor, daha fazlası servetler istiyor… Zaten şablon seçeneğin yok, abuk subuk tek şablona mahkum, baktım bana göre değil, çocuk aklımla attım kendimi kodların arasına, html mi birileri duysa ne diyor bu ya der… Gözlerimin kör olacağı kadar yorulduğum zamanları bilirim, annemin kızım yeter dediği zamanları, sayfamın arkaplanına ilk arka plan efektini verebildiğim zamanki heyecanımı bilirim… Hey gidi zaman… Ne MSN ne Google … Var cirlop gibi bir ICQ ve arama motoru olarak ise Yahoo / Altavista … İşte devir o devir… Başlangıç bu kadar zahmetli, bu kadar emekli… Şimdi bakıyorum, herşey öylesine hızla tüketiliyor ki, önüne gelen sayfa açıyor, önüne gelen 1 / 2 ay sonra ünlü olurum, herkes bilir beni diyerek atıyor kendini bu aleme… Tamam esinlenmek çok güzel birşey, keşke herkes bu kadar pozitif şekilde bakıp hayata bir yerlerden başlasa, ama iş bir yerden sonra taklide hatta çirkin bir tabirle çalıp çırpmaya dönüşüyor… Bu artık içimdeki o eski günlerin canını acıtıyor… Çünkü çaba harcayan emek veren insanlar böylesine pembe bakmıyoruz biz yaptığımız işe, ya da reklam geliri ya da şöhret gibi saçma sapan emellere alet etmiyoruz emeklerimizi… SEVDİĞİM VE MUTLU OLDUĞUM için yapıyorum ben bu işi, Allah’a şükür hayat standartlarım bu gelirlere mahkum değil, ya da tek sosyalleşebildiğim yer burası da o yüzden kendimi bu ekrana gömüyor falan da değilim… Ben bu işi sevdiğim ve en çok ta gerçek anlamda mutlu olduğum için yapıyorum… Rekabetten anlamam, sadece güncellemeye bakarım kendimi, başkalarına bakarak hizaya çekerim yaptıklarımı, geride kalmak istemem, ama kimseyle s. yarışı yapacak ne vaktim var ne de ruh halim var … Sevgili blogger arkadaşlarım, artık bazı şeyleri gerçekten yapmak istiyorsanız yapın, kendinizi ve bizi boş ve anlamını yitirmiş bir sanal çöplüğe doğru itmeyin… Üzerine alınan alınsın, kendini bilen bana bir puan da burdan versin… Bu iş zaman ister, emek ister, ilgi ister… Bu iş 10 yazıyla 2 reklamla olmaz… Yıllarınızı vererek yetiştirdiğiniz bir parçanız gibi olmalı siteniz / blogunuz … Eğer bu söylediklerimi yanlış buluyor ya da önem vermiyorsanız bile lütfen bunu başaran insanlara bulaşmayınız… Bu benim sitem, içinde ben varım, benim sevdiğim her şey var ve hayatımı nasıl yaşıyorsam neleri benimsediysem onlar var… Lütfen uygun bulmayan girmesin, hem uygun bulmadığını düşünüp hem de bana abuk subuk mesajlar yazma zahmetine girmesin… Ben yaptığım şeyden çok memnunum, Allah’a şükür memnun olup takip eden 100lerce de insan var… Benimle paylaşımda bulunan bir sürü güzel insan var… Herkese teşekkür ederim… Başlangıç yapıp yardıma ihtiyacı olan herkese kalbim açık, dileyin elimden geleni yaparım… Bu sitenin adı YAŞAM STİL ve bu kavrama ait ne varsa beynimin içinde her zaman burada olmaya devam edecek… Yeni fikirlerim gelicek, yeni yollara giricem, geliştikçe gelişicem, herkese de aynısını dilerim… Sevgiler…

Bazen insanın içi sıkılır ya havanın bulutlu ve kasvetli olmasından, bir de ne zaman başlayıp ne zaman duracağı belli olmayan bir yağmur… Uflayıp puflarız, ne giydiğimizden bir şey anlarız çünkü ne de gittiğimiz yerden… Bu aralar bana göre en komik ve bir o kadar acımasız olan görüntü; en süslü en stil sahibi mekanlarda bile dışarıya çıkıp sigara içen ama aynı zamanda titreyen ve yanındakiyle muhabbet edip soğuk havanın etkisini unutmaya çalışan insan kitleleri… Haaa bir de sigara içme yasağını süslü müşterilerinin havası uğruna ihlal edip mekanda hala fosur fosur sigara içirten işletmelere de gıcık olmuyor değilim… Geçenlerde gittiğim  bir mekanda garsona dedim ki; “Ya ben sivil denetleme ekibinden isem ve size bir güzel ceza kessem…” , garson aynen şöyle geri döndü; ” Kesin hanımefendi canınız sağ olsun biz de paşa paşa öderiz, ama aynen devam…” demez mi??? İnsan bu güzel ülkede daha neler neler görür duyar öyle değil mi? Nerden nereye, işte o güzel bahar mevsimi ve ardından yaz… Ah Ahhh… Sıcacık bir akşam güneşi ve o güneşin keyfine eşlik eden bir fincan çay ya da kahveyle birlikte muhteşem tadıyla bizi esir alacak bir de meyveli tart… Bir yandan mevsimin güzelliğiyle kendinden geçip adeta son akşam güneşine ulaşmak istercesine boyun uzatmış sardunyalar… Yaşam her zaman her anıyla güzeldir değerlidir, bir de biz insanlar bunun farkına varabilsek…