Kış dokusu aklımda hep yumuşacık, sıcacık... Yünlü, kadifeli, kürklü... Kış dokusu bir başka bende... İnsanı sıcak ve huzurlu hissettirmesi gerektiğine inandığım koruyucu bütünleyici bir olgu... Kış dokusunda en çok sevdiğim detay ise örgü desenleri, iç içe girmiş müthiş örgü izleri... Koltuk şalı "Mudo", kazak "Mango", çoraplar "Stradivarius", ayakkabılar "Bershka", bileklikler "Accessories"...
Bir gün birisi bana ben sana hayal sattım demişti... Çok 
Bu da son beyazlı, karlı postum sanırım bu hafta sonu için... Ama hafta içi kar yağarsa bilemem tabi, aynen devam... :) Kar şiddetli etkisini kaybettikten sonraki hali bu oldu... Annem kızların 3'ü ve ben... Ben "Bershka" Mickey Mouse umu ve yine kenarları payetli eşofman altımı tercih ettim... Beyaz uzun kaban "Koton"...
Dışarıda karlar varken insanı en çok dinlendiren şey değil midir evinde sıcak bir şeyler içip bir battaniyeye sarınıp keyif yapmak... Dışarıda hercailer boyun bükerken, içeride mumlar yanar, sıcak bir fincan çayın buharı tüter... Benim kışın en sevdiğim şeylerden birisidir işte bu ev hali... Arka planda "Tchaikovsky - Valse Sentimentale" olursa işte bal kaymak hali derim... ;)
Bu ara moral yükselsin diye tatlıya çikolataya, kahveye bol bol sarmış olan bir ben var ve bu elbette kiloya yansıdı... 2 kilo olmayı başardım sonunda... 49 kiloyu gösterdi ibre... Her ne olursa olsun o an insana küçük küçük mutluluklar veren tatlar var... Bir tanesi fondü ki ben ondan vazgeçemiyorum, bir diğeri sıcak çikolata... Kahve ise hem brownilerle hem ev yapımı keklerle harika gidiyor, bir de işin içine toblerone çikolata girdiyseee, çekilin ben geliyorum... :)
İstanbul'un karlı halleri bana hep çocukluğumu hatırlattı... Çünkü ben çocukken bol bol her kış kar yağardı ve biz de sonuna kadar tadını çıkarırdık... Büyüdükçe her şeyin yavaş yavaş değişime uğraması gibi havalar da mevsimler de değişti ve insanı o bütün dertlerden kederlerden arındıran üstünü örten beyaz da gittikçe kayboldu... Neyseki bu yıl tekrar geri döndü... Uludağı aratmayan güzel pofudukluğun içinde yeniden nefes aldığımı hissettim...
Vee gece artık tadına varacak kadar tutan karla beraber beyaz İstanbul'a hoşgeldiniz... Dallar dantel gibi örüldü, her yer bembeyaz oldu... Soğuk boğaz havasıyla beraber düşen her kar taneciği olduğu yere tutundu... Hercai menekşeler karın altında boyun büktü, doğa bu değişime bir anda boyun eğdi...
Ben kar halimizi bölümlere ayırdım çünkü gittikçe güzelleşti doğa, gittikçe kar örttü her yeri, o yüzden kısım kısım her haliyle bir başka geldi bana dünden beri bahçe ve güzel İstanbul şehri... Bu bölümde tam anlamıyla yaşına bakmaksızın bir yaramaz muzur kız çocuğu göreceksiniz... Ponponlu şapkasıyla gri tulumuyla ordan oraya zıpladı durdu... :) Şapka; "Accessorize", gri tulum; "Afrodit", hırka; "Park Bravo"...
İstanbul yıllardan sonra bu kış normale döndü ve kar yağışlarını da görmek kısmet oldu... İklimimiz gereği normali de buydu fakat küresel ısınmaydı bilmem neydi derken kışı unuttuk kaç yıldır... Şimdi normal bir İstanbul kışı yaşıyoruz... Tedbirler alındığı sürece trafik sorunu da olmaz kaza da, önemli olan tedbir alabilmek, sistemli olabilmek... Bir çocuk gibi seviniyor insan kar yağdığı zaman, hemen anılar geliyor insanın aklına, küçükken o karlar
Bir zamanlar hayatın kar kadar beyaz olduğu zamanlar... Biricik babacığım minicik kızını kara çıkarmış, üşümesin diye kar tulumlarına kadar giydirmiş, onun yıllar sonra çocuklarına sevdiklerine gösterebileceği bu hatıraları bırakmış... Annem babam ve ben, daha dünyanın gerçekten kar kadar beyaz ve temiz olduğu bir zaman dilimi...
Once upon a time, when the life was really white as snow, my dearest father held his girl's hand under snow and clothed his daughter with
Biliyorum biliyorum, inanılmaz alakasız geliyor ilk okuduğunuz zaman başlık, o da nasıl oluyor diyebilirsiniz... Şöyle oluyor ki, günlerdir, yediğimi içtiğimi unuttum, üstüme başıma aldırmadan derbeder bir halde geziyorum, her şeyden öte sevgili babacığımın asla ama asla sevmediği o yas halinden kurtulamıyorum... O görüyorsa kızıyordur diyorum, kendime gelmeye çalışıyorum ama olmuyor, sonra annem kızıyor, Hakan kızıyor... Dürtüp duruyorlar beni, böyle devam
Ben "Sihem Tachouli", blogumu ziyaret ettiğiniz için çok teşekkür ederim."Yaşama ve Stile" dair pek çok keyifli konuyu blogumda sizlerle paylaşmaktayım, umarım bu hayat aşığı kadının paylaşımları hoşunuza gider.
Hi Im Sihem Tachouli, thank you so much for visiting my blog. I wish to share everything about life and style that I like...
