Hayal ile gerçeğin buluştuğu noktada aşk mı var, sen misin yoksa? Sabah güneşi gibi taptaze bir aşk bunun adı… En güzel günaydın öpücüğünden daha anlamlı. Rüyalara bile girmeyen bu tatlı renk gibi hayalsi kimi zaman, kimi zaman tek gerçek sanki. Uzattığım an dokunurcasına yüreğine, baktığım an süzülürcesine gözlerinin içine, kim bilir belki masal, belki de en güzel aşk hikâyesi bu. Dakikalarla günler yarışır gibi, mevsimler birer altın yaprak misali

Sayın Tuncay Özkan’ı dinledim her gece yapmaya gayret gösterdiğim gibi yine dün gece, bir mail aldığını söyledi ve gerçekten artık gözlerinden okunuyordu yorgunluğu ama kalbi ruhu dipdiri hedefleri parlak güveni dimdik ayakta vatanı için konuşuyordu… Maili yazan vatandaş artık ne kadar vatandaşlık bilinci var ise o kadar vatandaş diyelim, hakaret etmiş, aklınca dalga geçmiş, beyninin yettiğince kendi kapasitesi doğrultusunda satırlar sarfetmiş… Be insan,

Sular aktıkça akıyor zamanın üzerinden, düşünceler coşuyor kimi zaman, kimi zaman anılar sarıyor her köşeyi, ayrılamam demenin tatlı hatırası gözleri dolduruyor… Peki ya geçmişin geleceğimin ruhumun tek gözyaşı tufanı söyle yoksa sen unuttun mu? …… Ağır oldu içimde ödediğim bu koskoca özlem… Artık taşıyamaz oldum büküldü belim nihayet… Söyle hayatımın pembe siyah örtüsü yoksa sen beni unuttun mu? ..... Bu kadar vefasız mı kalbin işlediği

Gençliğimin baharı soluyor anlayın, tutmayın beni kışlarınızda tutsak, bırakın gideyim, bırakın ben artık kendi istediğim gibi seveyim... Günler geçti… Saya saya bitip tükenmez dediğim onca gün geldi geçti, aldı götürdü geçmişe dair ne varsa, zorunlu bir çizgi çizdi bana… O çizgide saklı gözyaşlarım, o çizgide saklı isyanlarım, neden bilmiyorum ama bu ruhu her ne olursa olsun özgür bırakamıyorum… Hep birilerine takıla takıla parçalandı üzerimde